Kirpi Edebiyat ve Düşün Dergisi

Biz de Varız – Dilek İşcen Akışık

Başkalarını mutlu etmeye çalışmak yüce bir duygu. Hele o kişiler bize “İyi ki varsın!” derlerse, dünyalar bizim olur. Beklentisiz olsak da takdir edilmek hoşumuza gider. Yapabileceğimiz başka şeyler olabilir mi diye düşünürüz. Kısaca başkalarının mutluluklarına katkıda bulunmak, olanaklarımıza göre onlara maddi, manevi açıdan cömert olabilmek güzel. Paylaşabilmek de güzel…

Eh! Birbirimizi bayağı tanıyoruz artık. Bakalım, şimdi bu sohbet hangi denizlere açılacak? Başkalarının mutluluğunu düşünürken, kendimiz için neler yapıyoruz? Kendimize ait bir dünyamız var mı? Varsa, biz onun neresindeyiz? Birlikte düşünelim biraz… İçinizdeki sesi duydunuz mu? Nasıl hissediyorsunuz kendinizi? Mutluluğunuz için yaptıklarınız ne kadar yeterli sizce? Zaman nasıl da geçip gidiyor, değil mi? Geriye ne kadar kaldı acaba?

Büyük şair Sabahattin Kudret Aksal’ın Durmadan adlı şiirini çok severim, beni hep düşündürür.

            Biz bir şey büyütüyoruz

            Bilmeden bilerek durmadan

            Bir balık suda

            Havada bir kuş büyütüyoruz

            Gündüzleri büyütüyoruz gecenin içinde

            Geceleri gündüzün

            Anamızı babamızı çocuğumuzu büyütüyoruz

            Bir ağaç büyütüyoruz bir yerde

            Akla gelmez seviler büyütüyoruz

            Duyularımızın sarmaşığında

            Kedimizi köpeğimizi

            Ölümümüzü büyütüyoruz dizimizin dibinde

Ne güzel anlatmış şair, yüreğine sağlık. Doğduğumuz andan itibaren ölüme doğru koştuğumuz bu dünyada uyumlu olmak güzel tabii ancak çevreye uyum göstermeye çalışan hep biz mi olmalıyız? Mutsuz olma pahasına hep verme telaşında olan bizsek, şöyle bir durup kendimize baksak diyorum, ne dersiniz? İnsanlar sürekli almaya alışınca beklerler. İstedikleri olmayınca da bazen gücenirler. Ya biz? Böyle bir durumla karşılaşınca üzülebiliriz, hem de çok. Genellikle başkalarını mutlu etmeye çalışmakla geçmektedir yaşamımız. Bu seçimin âdeta esas görevimiz haline dönüştüğünü görürüz sonunda. Farkında olmadan bu rolü seçmiş olabiliriz ya da bu rol sırtımıza yüklenmiş olabilir. Yeri geldiğinde bilinçli, kararlı bir tutumla ‘hayır’ diyemezsek, ‘evet’ dediğimizde maalesef yeterince değerli olmayabilir söylediğimiz. Haa bakın, burada önemli bir noktayı göz ardı etmeyelim. Sadece karşı çıkmak için ‘hayır’ demekten veya yakınlarımıza olan sorumluluklarımızı fırlatıp atıvermekten söz etmiyorum.

Kastettiğim başkalarını kazanmak için kendimizi kaybetmemek. En çok kendimize güvenmeliyiz yaşamda. Bizi gerçekten seven, sayan zaten yanımızda olmak ister. Kendi benliğimizden ödün vermemek, bu konuda somut bir tavır içinde olmak bencillik değil.  Ötekini düşünürken kendimiz için de yaşamayı öğrenirsek daha mutlu oluruz, bizimle birlikte olanlara da yaşama sevinci veririz. Biz de varız! Her birey kendi varoluşuna saygılı olurken başkalarının da varoluşuna saygılı olabilse ne güzel olur, değil mi? Bu duyguyu deneyimlemek, gerektiğinde tatlı tatlı gülümseyerek ‘hayır’ diyebilmek akılcı bir seçim olmaz mı?

Sizi bilmem ama ara ara bir gün öleceğim aklıma geliyor. İşte tam o anda içim nasıl da huzurla doluyor, bir bilseniz. İyi ki ölümü hissedebiliyorum, bana çok iyi geliyor. Böyle düşünüyorum diye benim için endişelenmeyin sakın, hatta üzülmeyin. Madem ki yaşıyorum, yaşamanın hakkını vermem lazım. Evet! Evet! Doğru duydunuz! Ben de varım! 

Kendi mutluluğunuza ne kadar önem veriyorsunuz?

?

KİRPİ EDİTÖR