Çocuk parkındaki gibi değil sevgiler, sevgililer. Hayat nereye açılıyor beni almadan. Evcilik en küçük yapımız mı? Büyüyünce ne mi olacağım, bir gün o kalpte bir gül o toprakta öleceğim. Duyarsın, mutluluktan uçuyor insan, oysa kuşlar öylemi, konacağımız kalbi bilemedik. Söylermisin havan kime dünya. Gişe yapmamış insanları izliyorum, yaşamayı beklemiyorduk. Nereye dönüyorsun bir şeyler söyle dünya, seveceğim insanı, unutacağım anları öğret. Koparılmış gülüşleri ne edeyim.
Bitkisel hayatta mı yaşıyor şairler, dört mevsimle bekle bizi, tek bir satır darbesiyle aşık edeceğim seni, dönüşü olmayan insanlara.
Uzun uzun susabilirdim, canınızı sıkmak istemedim. Bütün bunlar SAÇMA geldi, kalemle karşıladım.
Bir cevap yazın