ben de isterim
uzatıp ayaklarımı
koltuğa,
çayımı, kahvemi
sakin sakin
içmeyi
bırakayım diyorum yazmayı,
ama şiir bırakmıyor beni;
içimde koca bir dünyanın
kapısı aralanıyor
tüm sözlerim kifayetsiz,
içimde sessiz bir çığlık
büyüyor
sanki;
dünya boş bir sayfa
bir ucu Asya,
diğer ucu Avrupa
tüm dillerdeki dertlerin
ortak adıyla sesleniyorum
kadınlara, çocuklara
nasıl yazmayayım?
şiir sizsiniz…
Figen Tan
Bir cevap yazın