Bitmek bilmeyen bedbin bir günde
Yitirilmiş duyguların dünkü esefinde
Kimlikler sahipsiz, yürekler ayan
Benizler sunuyor geçmişten beyan
Gitmekteyim gaip lâ-mekan şehrine
Uçurumlar atlayıp güneşin tâ fecrine
Ulaşan bir ben var, ben ki; benden değil.
Gökyüzüne erişir de yorgunluğa etmez meyil
Sırtında iki kanat; dolaşıp diyar diyar
Afakı nûş edip; görse hepsini
Sonra geçipte cihandan varsa o şehire
Uzansa karalardan yapılma o sedire
Uzanan bir ben var, ben ki; benden değil
Sedirlerde rakd eder de, uykuya etmez meyil.
Bir cevap yazın