Ben bir hayvan gördüğümde varoluşun katkısız halini görüyorum , akışta , oluşta , canda saf katıksız halini … sonra kendime bakıyorum ..ve insanlığa .. bizim türün taşıdığı ağırlık .. yaşamda kalmak için ..taşıdığı bu zihin mekanizması ve gerekirse masum dediği birçok şeyden vazgeçecek kadar güçlü bir yaşamda kalma arzusu ..sanki yaşamda kalıp yaşama ne veriyorsak ( kolektif olarak !) bu kadar travmadan sonra tabi iyi birşey veremezsin !
Hayvanın gözlerine baktığımda orda kalmak ve sadece orda O katıksız varoluş kanalı ile hatırlamanın derin yaşamak istiyorum , insanın içindeki kavgadan saçmalıktan uzak ..
Bir cevap yazın