Ben doğal dünyanın gücüyüm;
tüm zamanlarda an kaydı olan,
ocağı yanan,
iyinin ve kötünün ötesinde duranım.
Yol’um, yol’dayım;
yol’u açan da benim.
Ben İslâm olan insanım;
teslimiyette kendini bulan,
Bir’e yönelen canım.
Açılan yol, Bir’in yoludur;
birlikte açılır,
bizlikten doğar,
ışıktır âlemlere saçılır.
Dar olan bollanır,
kapalı olan açılır;
çünkü yol,
birleşik insanlığın yoludur.
Şer de hayır da birdir özde;
her şey kelâmda,
her şey nefestedir.
Veren sensin,
alan sensin;
dışarıda kimse yoktur aslında.
Kırılmazsa zincirlerin,
sanırsın kendini kafeste.
Oysa kapı da sende,
anahtar da sende.
Ters yüz et bildiklerini;
çünkü gördüğün, duyduğun kadar değilsin.
Sandığınsa hiç değilsin.
Beş duyun sana sınırlar koydu;
aklın duvar ördü,
zannın perde çekti.
Fark et ki;
bilinenin ötesi var,
duyulanın ötesi var,
görünenin ötesi var.
Ötelerin ötesine geç insan;
kendinde yan,
kendinden uyan,
Bir’e var.
Bir cevap yazın