Savaşın kötülüğünden dem vurup, masum insanların öldürülmesini elbette onaylamadığını belirten cümlelerle konuya giriş yapıp, arkasına bir virgül atarak “ama” diye parantez açtığında gerisini getirmene hiç gerek yok arkadaş!
Sus bence hatta mümkünse hiç konuşma, ağzını boş yere yorma. Çünkü senin oraya attığın o “ama”dan itibaren masken düşecek, gerçek yüzün görünecek. Ve ben bu riyakârlıktan, samimiyetsizlikten tiksiniyorum biliyor musun. Midem kaldırmıyor.
Hangi bir gerekçe seni makûl ve anlaşılır kılabilir? İnandığın din mi? Davan, ideolojin mi? Ülke menfaatin mi? Kendi ırkına olan sevdan mı? Nefretin, kinin mi?
Sen hiç;
bombalanan okulda ölen 170 tane kız çocuğunun yanyana dizilmiş mezarlarının yanına 171. mezarı kazıp, içine kendi kız çocuğunu yerleştirdin mi?
Sen hiç;
köle pazarlarında hayvan gibi satılan, hapishanelerde, kuytularda işkencelere/tecavüzlere uğrayan, saçı kesilerek aşağılanan kadınların yerine kendi eşini, anneni, bacını koydun mu?
Sen hiç;
canını kurtarmak pahasına hasta yatağından kalkıp kör kötürüm yollara düşen o yaşlı adamların yerine kendi babanı, dedeni koydun mu?
Ve sen hiç;
sadece “insanca yaşamak ” uğruna yaban diyarlara giderken denizin önce yuttuğu sonra karaya kustuğu o cesedin, kendin olabileceğine baktın mı?
“Ama” diyeceksen sus konuşma!
Neden biliyor musun? “Ama”sından sonrası vicdanı dumura uğramış bir et yığını.
Ölüler konuşmaz bayım!
Bir cevap yazın