Beni görmediler, önce
toprak omuzlarıma değdi
hiçbir şey olmamış gibi
bazı şeyler
üstümde mavi kaldı.
Sesimi geçtiler,
yer kapladılar dünyada.
Bir şekle,
bir gölgeye,
bir naylona dönüştüm.
İnsan görünmek istemiyor.
Adını, yüzünü, geçmişini, gelmişini…
Almayıveriyor içi.
Rüzgârla eğilen bir ot,
güneşe açılan bir ten,
kimsenin koparmadığı
içine giremediği
ortadan ikiye ayıramadığı
ve
ne cesaretini toplamakla
ne de sağlıklı karar vermekle vakit kaybettiği
bir yerde
dursak ya!
Bir cevap yazın