(2024)
Vefayı insana, itaati Allah’a göstermeli.
Zira insan, sebepler âleminde yalnızca bir vesiledir: zamanlıdır, görevlidir, sürelidir…
İnsan gelip geçicidir.
İnsan hâlden hâle giricidir.
İnsan bir var, bir yoktur.
Bugün yanındadır, yarın uzağında…
Bazen sever, bazen unutur…
Kalbi değişir, sözü değişir, yönü değişir…
Bu yüzden ey insan!
Kalbini fâni olana emanet ederken ölçülü olmayı öğren. Çünkü insan, Allah’ın yazdığı hikâyede yalnızca bir satırdır.
Asıl vefa, ahdine vefa gösterenedir.
Asıl bağlılık, sadrın kapılarını açana yönelmelidir.
Sözün ötesi, özün özü şudur:
İnsanlardan geleni nimet bil; fakat asıl nimetleri vereni asla unutma!
Lâ ilâhe illallah…
İnsanın en büyük kırılmalarından biri; güveni, sevgiyi ve bağlılığı mutlaklaştırmasıdır. Oysa insan değişebilen bir varlıktır. Duyguları, düşünceleri ve öncelikleri değişir. Bu nedenle bütün varlığını yalnızca bir insana bağlayan kişi, o insan değiştiğinde kendi iç dengesini de kaybedebilir.
Vefa, yalnızca bir insana bağlı kalmak değildir. Vefa; nimeti vereni unutmamak, ahdi korumak, kalbi hakikatte sabit ve sadık tutmaktır.
Bak, sana ne diyeceğim…
İnsanı sev; fakat onu sakın ilahlaştırma.
Büşra Yurtsever
İkra Sancılarım’dan 📚
#insan #vefa #itaat #hakikat #tasavvuf #kalp #yazar #human #writers #pencil #heart
Bir cevap yazın