Unutulmaz bir yolculuk yaşıyorum kendim ile…
Aynalarda çoğalan bir yüz değil artık gördüğüm,
Her bakışta biraz daha soyunan bir hakikatim.
İçimdeki çocuk elimi tutuyor karanlık geçitlerde,
Korkularım usulca adımı fısıldıyor gecelere.
Kırık pusulalarla yön bulmayı öğreniyorum,
Kayboldukça kendime varıyorum.
Rüzgâr saçlarımı değil, düşüncelerimi dağıtıyor,
Her savruluşta yeni bir ben doğuyor küllerimden.
Sustum sandığım yerlerde
Kalbim en yüksek sesiyle konuşuyor.
Zaman omzuma dokunup “geç” diyor,
Ben ise her anın içine kök salıyorum.
Çünkü biliyorum, bu yolun sonu bir varış değil,
Bir uyanışa çıkıyor.
Ve ben…
Her adımda biraz daha hafif,
Biraz daha cesur,
Biraz daha kendim oluyorum
Yollarda içimden dökülenler.
Sevgim ile Mercan Demir
Bir cevap yazın