Kıyısına sığınıp esir
bir nehrin, eteklerinde geziniyor gözlerin
Sen bir sırrın el değmemiş tazeliğini taşırken içinde
Dışında sen kokan bir zaman doğururken ölü cümleler
Adı sende açan bir çocukluk büyütüyorum beşiğinde
Saçlarının rüzgâr kokusuna varmak için kaç şiir
Kaç gençlik hayali birikir de parmak uçlarımda
Ben ise solgun bulutları emziriyorum durmadan
Sen bir şehrin dil değmemiş sokağısın yaşamın
Gözlerin yarım kalan bir öykünün ayak izlerine sadık
Bir kavuşmak iklimi daha doğuyor senin rahminden
Adına aşk dediğin ne varsa senin kokunla anlam bulur
Şimdi bir şiirden öte kıyıya nasıl yüzülür
Nasıl sevilir o rüzgar değmemiş saçların
Gülüşüne kaç çocuk umudu saklanır
Bilmiyorum…
Dudağında antik bir hüznün yol kıvrımları
Ellerinde gecenin sıcaklığı yaması ateş pahası
Sen bir şiirden bir şiire en güzel yolsun
Bir yol ki
Bırak esrik bir bahar değsin ki
Baştan sona sen koksun
Bir cevap yazın