Benim uzaktaki hallerim
bir çıtalının ucunda
nazlı nazlı salınır
sımsıkı tutmuyor mu
çocuk ellerim
saçlarım düğüm düğüm
sevmiyorum büyümeyi
karnım ağrıyor korkudan
yerimi eskitiyor zaman
bir yalnızlık var havada
bir yerden düşmüş gibiyim
tutsam da nereye kaldırsam
üstümüzde dayatılan
birkaç beden büyümek
açıp ilikleri bir bir atmalı
aramızda incelen bir gök
sofalardan içeri süzülür
çöker ihanete uğramış odalara
büyüdükçe küçülürüz
kopmaya yüz tutmuş ipin ucunda
Salınırken boşlukta bir ben
Bir cevap yazın