Kızıl ksraklar derin bir kuyuya atladılar
Kuyu, al bir güle döndü
Yeşile vuran gözler
Bir yaprak gibi rüzgâra savruldu, şizofren gecelerde
Eyy gökteki kızıl güneş
Karanlığa çevirdin odaları
Küle döndürdün denizleri
Hangi iklimden kopup geldin
Çiçeklerin yok
İlkbaharı da terketmişsin
Şizofren gecelere sığınmışsın
Sabahlar da olmayacak bu gidişle
Bir lokman lâzım sana
Gerçi bu genetik bir travma
Tedavisi olmayan bu dünyada
Yara bantları fayda etmez tüm vücuduna sarsan da
Annen bile sevmemiş seni
Nefretin, acının tohumusun
Babanı öldürmüşsün
Nasıl sevsin annen seni?
Şizofren gecelerde iklimleri yok edip
Kayıp ruhları dost edinmişsin
Kayıpsın kayıp…
Bir cevap yazın