kuru bir dal gibi durma öyle
gölgesiz bir ağacın hüznünde
en çok insana eğil biraz
çaresiz kalmış insana
yolunu yitirmiş olana
umudunu cebinde unutmuş
yorgun bir akşam yolcusuna
bir rahmet olacaksan
yağmur gibi in sessizce
bir umut olacaksan
karanlıkta ince bir ışık
bir bereket olacaksan
kurumuş toprağın alnına değ
çünkü insan
başkasının yarasına dokunmadan
kendi kalbine varamaz
sen ki kuru daldın bir zaman
eğer bir cana gölge olursan
çiçeklenmiş bir bahara dönersin
her dalında bir kuş sesi
her kuşta eski bir sabah
her sabahta yeniden doğan
kocaman bir orman olursun
işte o vakit
ey insan
bütün yolları yürüyüp de
en sonunda
senden sana dönersin
Bir cevap yazın