Sen ne has bahçenin gülüsün
Ne de erenler gerçeğisin
Sen öksüz bir düşsün…
Kanadı kırık bülbülüsün kendi ceminin
Göğüs kafesinde cân kuşun
Sana çırpınır durur.
Söyle yangınını, aç perdeni!
Yerden yüz çevirdin çoktan.
Belki gök deminde Hünkâr seni bulur
Başın okşar, alnın öper, göğsünde uyutur
Seni de köçeğinden sayıverir!
Kim bilir Gülyeşil?
Kim neyi bilir.
Sen çığır dur göğe!
Bir cevap yazın