İnsan, sevdiğine kaç kere kırılır;
bir zaman sonra sayısını unutur.
Acı sözlerini “bal” deyip yutarken,
“Bir ince sızıdır, geçer,” diye avutur kendini.
Dilin iki tatlı söz bilmez mi?
Hep bana mı düşer sitemin,
hep bana mı söylersin en ağır sözlerini?
Siteminin hiç mi sonu gelmez?
Oysa biz nelerden vazgeçtik,
neleri içimize gömdük,
kaç defa kırılıp da
yine sevgiden yana durduk…
Bir gün anlarsın.
Ama korkarım, o gün geç kalırsın.
Ve kendi kendine sorarsın:
“Ben bu kadar kırdığım gönlü
bir daha nasıl kazanırım?”
İşte bazı kırgınlıkların cevabı yoktur;
insan sevdiğine çok kere kırılır,
ama bir kere vazgeçti mi,
artık saymanın da anlamı kalmaz.
Bir cevap yazın