Kışın sert suskunluğunda
içine kapanan toprak gibi insan,
“Artık olmaz” dediği ne varsa
yüreğinin en kuytu yerine saklar.
Donmuş dallar bilir o bekleyişi,
rüzgârın bile üşüdüğü geceleri…
Ve tam umudun üstü örtülmüşken
bir tomurcuk sessizce “buradayım” der.
Bahar gelir—
aynaya bakar gibi bakarsın hayata,
solgun sandığın renkler geri döner,
imkânsız dediğin şey
bir çiçek gibi açar avuçlarında.
Anlarsın;
hiçbir kar sonsuza kadar kalmaz,
hiçbir gece sabahsız değildir.
Ve insan, en çok da kırıldığı yerden
yeşermeyi öğrenir.
Toprak uyanır, kökler derin nefes alır,
unutulmuş düşler filizlenir sessizce.
Bazen bir umut, tek bir ışık
bütün karanlıkları deler, eritir içten.
Bahar…
her kırık dalın altında saklı mucizeler vardır,
her solmuş yaprak, yeniden can bulur rüzgârla.
Olmayacak sandığın şeyler
aslında en parlak umutla bekler seni.
Bir cevap yazın