Gözyaşın geldiğinde saklama onu,
Kirpiklerinin ucunda titreyen o damla,
Bir zayıflık değil…
Yüreğinin en sessiz çığlığıdır aslında.
İçinde biriktirdiğin her acı,
Bir gün yolunu bulur gözlerinle,
Ve süzülür usulca yanağından,
Hiç kimsenin duymadığı bir dua gibi.
Konuşamadığın ne varsa,
Söyleyemediğin her kırgınlık,
O damlada çözülür yavaşça,
Kalbin, kendine şifa olur fark etmeden.
Gözyaşı, dilin sustuğu yerde başlar,
Bir yakarıştır görünmeyene,
Bir sığınıştır sonsuzluğa,
Bir “artık dayanamıyorum” deyişidir sessizce.
Tutma onu…
Bırak aksın,
Çünkü her damla, içindeki yükü hafifletir,
Her damla, seni sana biraz daha yaklaştırır.
Belki kimse anlamaz neden ağladığını,
Belki anlatamazsın bile,
Ama bil ki o yaşlar,
Ruhunun en temiz yerinden kopup gelir.
Ve unutma…
Bazı dualar dudaklardan değil,
Gözlerden dökülür usul usul,
Ve en çok onlar ulaşır gökyüzüne.
Bir cevap yazın