Unutulmuş bir ev;
belli ki terk edilmiş
tütmüyor dumanı,
gideni gitmiş çoktan,
geleni yok…
Unutulmuş bir ev;
sıvası dökülmüş,
ses gelmiyor duvarlarından,
bakanı yok
cilasız pencerelerinden
Kırık kapı kollarını
en son kim kapatmış,
bileni yok…
Unutulmuş bir ev;
belli ki suskun bir ömür
barındırmış eşiğinde
Rüzgar usul usul
silmiş ayak izlerini
merdivenlerinden…
Unutulmasın bu ev;
yıkılmadan
çatısı, duvarları..
Sığdırdım
bir fotoğraf karesine,
birkaç dizeye
hatıralarını…
Bu şiirden sonra,
unutulmasın bu ev…
Figen Tan
Bir cevap yazın