Tanrım bana bak.
Burada hesap vermek yok.
Savunma yok, utanç yok.
Yalnızca mevcudiyet var.
Ben bir kadınım Tanrım.
Bakışım sana doğru.
Ve şimdi dönüşümüm başlıyor.
Artık konumum bakılan değil.
Bakan!
Soruyorum neden?
Yaralarımın sebebini biliyorum.
Ve onları
Salt gerçeklikle
Avuçlarımda hissediyorum.
Artık yalnızca yaralı bir kadın değilim.
Tanrım, ne bir azizeyim.
Ne de bir kurtarıcı.
Ne de donup kalmış bir mağdur…
Yaşamıma devam ediyorum.
Trajik bir ihtişamla tarihe geçmek yerine,
Basitçe varlığımı sürdürmeyi seçiyorum.
Bir cevap yazın