Sevgi dediğin şey, haritaya sığmaz. Mesafe dediğin de çoğu zaman iki şehir arası değil; iki kalp arasındaki inat, özlem ve suskunluk meselesidir aslında.
Gerçekten seviyorsan, yan yana olmasan da aynı masada ona yer açarsın. Bir çay koyarsın; içinden, “Şimdi o da içiyordur belki,” dersin. Çünkü sevgi gösteriş işi değil, hatırlama işidir.
Uzaklık mı? O sadece bir adrestir. Sevgi onunla ölçülmez. İnsan kimin yüreğindeyse, asıl orada durur zaten. Yanında olup da içinde olmayanın ise hiçbir hükmü yoktur.
Ama şurası nettir: Sevgi sahiciyse insanı eksiltmez, eksik de bırakmaz. Sahteyse, aynı odada bile iki insanı birbirine yabancı eder.
O yüzden sevgi dediğin şey bazen yalnızca şu cümlede saklıdır:
“Neredeysen oradasın; ama bende yerin değişmedi.”
Gerisi fazla sözdür.
Bir cevap yazın