Neyse ki gökyüzü hiçbir cüzdana sığmadı,
Parayla alınmadı sabahın ilk mavisi.
Kimse satın alamadı güneşin doğuşunu,
Ve akşamın kızıllığı kaldı herkesin hissesi.
Birileri dünyayı kasalarına doldurdu,
Toprağı ölçtü, denizi böldü, yolları sattı.
Ama bir serçenin kanadındaki özgürlüğü
Hiçbir imza, hiçbir mühür tutup kapatmadı.
Neyse ki rüzgâr hâlâ yoksulun saçını okşar,
Zenginin penceresine de aynı serinlik vurur.
Yağmur ayrım bilmez, damlası herkese düşer,
Bulutlar servet sormaz, sessizce geçip durur
.
Bir çocuğun başını kaldırıp baktığı yerde
Hâlâ bedelsiz umut asılı duruyorsa,
İnsan tamamen kaybolmamış demektir;
Vicdan biraz olsun göğe bakıyorsa.
Neyse ki yıldızlar tapulu değil gecede,
Ay kimsenin malı olmadı bunca çağdır.
Ve insan ne kadar küçülse hırs içinde,
Gökyüzü her zaman ondan daha büyüktür,
Ve de daha hürdür.
Bir cevap yazın