Yol alıyoruz rüzgâra karşı.
Bir fırtına kopabilir belki, birazdan.
Ucunda yalnızlığa giden bir kavşak
Ve kestirmeler sıkıştırılmış hayat sokağına bizden habersiz.
Korkak adımlar yapışıyor keskin taşlara…
Adımlar ve izdüşümlerini hesaplama çabasında olan biz;
Çoğu zaman geçmişin şerefine kaldırıyoruz kadehlerimizi,
Gösterişli yalnızlık masalarında
Sabahın aydınlık olduğunu görmeden;
Dünün güneşinden medet arar duruma düşüyoruz.
Ve günü yaşamadan yarına merhaba diyor seher
Biz dün ve geçmişle,
Yaşıyoruz.
Hayatı görmeden…
Bir fırtına kopabilir belki, birazdan.
Bir cevap yazın