( ve daimiye kavuşmak için bir kez daha)
Heyecanla beklemeye koyulduğum Mio, bugün çıkageldi. Onu gördüğüm anda ona doğduğunda verilen isme burun kıvırıp Fante diye seslenmek istedim. Biraz sözlük karıştırdım, Mio; İspanyolca’da “benim, benim o” gibi anlamlara geliyormuş.
Adının anlamını öğrenince ona sevdiğim bir yazar olan Fante’nin ismini vermekten vazgeçtim. Çünkü sahip olduğu isim eşsizdi.
Uzun yıllar kendi uydurduğum takma bir adla yaşadıktan sonra bana gerçek ismimle hitap edilmesine yeni yeni alışıyorum, Mio’nun da böyle bir bocalama yaşamasını istemedim sanırım.
Herşeyi yağmalanmış, tüm alanları sayısız kez ihlal edilmiş, “herşeyi herkesin olan biri olarak ” sevdiğim bir arkadaşım tarafından Mio ( benim o) ile ödüllendirildim.
Ben bile kendimin değil de sanki birileri tarafından kendime emanet edilmiş hissederken,kendimle bütünleşip, tamamlanamazken. Kelimelerim, cümlelerim bile artık başkalarınınken. Sanırım bu yüzden kronik bir nesne fetişizminin pençesindeyim. Bazen ellerimdeki titremeleri dizginleyemeyince vücudumun aidiyetinin bile benim olmadığını düşünüyorum.
Aidiyet güç istenci değil ahenk ve uyumlanma yek olma durumunun bir sonucu bence. Ve o gönüllülük isteyen, parçasını arayanın ruhsal varlığını çıplaklıkla sunmasıdır. Güruhuyla değil tekilliğiyle.Mio okuyamaz, yazamaz, dört işlem bilmiyor ama o kadar eşitiz ki onunla çünkü yeryüzünün en masumu. Ona yaşamımın sonuna kadar saygıyla hizmet etmek özverilerin en keyiflisi olacak. Yaşam karşıma ne tür zorluklar çıkaracak olursa olsun o kalmakta direnirse ben de bunun için savaşacağım. Benim demek bazen bir ayrıcalıktır ama ayrıcalıkların en iddiasızı. Benim o derken galebe çalmaya cürret edemeyecekleri bir Mio’m var benim. Kimsenin gözünü dikemeyeceği. Ömrüm onun olsun.
Saatlerce benekli bir kelebeği kovalayıp onu yemeyi başardı. Bunu yaptığını farkettiğimde artık çok geç kalmıştım.
Sanırım yarın onu kaybedeceğime dair duyacağım asgari endişe biraz daha azalacak ve o derin aidiyet duygusuyla huzur bulacağım.
12 Haziran 2026
Bir cevap yazın