Anne;
adı dudakta değil, kalpte yankı olan…
Sessizce büyüten,
kendini eksiltip evladını çoğaltan.
Bir bakışıyla dağılan fırtına,
bir duasıyla değişen kader…
Kendi yarasını saramazken bile
senin acına merhem olan bir sefer.
Ne bir güne sığar, ne bir söze,
Onun sevgisi ölçü kabul etmez.
Zaman eskir, yıllar geçer,
Ama anne yüreği hiç tükenmez.
Kimi toprağa emanet, kimi yanımızda,
Ama hepsi aynı şefkatte buluşur aslında…
Çünkü anne;
varlığıyla hayat, yokluğuyla dua olan
en derin mucizedir insana.
Gözlerinden süzülen bir damla yaşta
binlerce sabrın hikâyesi gizlidir.
Konuşmadan anlatır en derin sevgiyi,
sessizliği bile bir öğüttür, izdir.
Yorulsa da “yorgunum” demez çoğu zaman,
omzunda dünyayı taşır fark ettirmeden.
Bir “anne” deyişiyle iyileşir kalp,
çünkü o sevgi gelir en temiz yerden.
Bir cevap yazın