sen şimdi artık hep
kendinde kalansın
konuksun, ancak hüzünlerde
mülk sahibi
hilmi’sin ya da belki de sümmanî
oldun, talansın…
kalbin daima gül kokuyor
ve herşey güzeliyor gibi
sen talan oldukça…
bitmiyor, bitmiyor bu hân-ı yağma
çokça derin günlerinden çiçekli bir lav
ya da kızgın bir magma:
şiirler çıkardın
onlar ki sensiz olansın…
ve bu sefil iştihâ! doymuyor
acılara: daha, daha, daha…
ve hâlâ
göğsünden, yarılmış, şerha şerha
gül akıyor:
ki sen şimdi artık
her gülde solansın…
Hilmi Yavuz, Beyoğlu Pandora Kitabevi 2004 (Fotoğraf: Kamil Fırat)
Bir cevap yazın