Ben hiç derin sularda inci tanesi aramadım.
Kendimi bildim bileli sakin göllerin kuğusuyum.
Ne birinin camını kırıp kaçmışlığım var,
ne de kimsenin bahçesinden bir gül koparmışlığım…
Hani şu,aklına geleni bir çırpıda söyleyen insanlar
var ya;
onlardan da olamadım hiç.
Düşüncelerimi ince bir süzgeçten geçirerek
söyledim hep.
İncinmenin ne demek olduğunu bildiğimdendi belki…
Bilirim,bu kadar ince düşünmeye değmiyor
hayat bazen.
Ama olsun…
İnsanlık kalsın üzerimizde,
bir urba gibi..
Nasıl olsa bir gün döner devran.
“Nasip” der,yürür geçeriz
bu dünyadan…
Bir cevap yazın