Baktım baktım insanlara,
Bakılacak bir şey göremeyince çevirdim başımı gökyüzüne…
Meğer huzur,
Yeryüzünün gürültüsünde değil,
Göğün sessizliğinde saklıymış.
Bulutlar yargılamadı beni,
Rüzgâr hiçbir şey sormadı.
Mavi, sadece dinledi içimi,
Güneş usulca dokundu yaralarıma.
İnsanlar gelir geçer,
Sözleri kalbi yorabilir.
Ama gökyüzü hep aynı sabırla bekler;
Ne küser, ne vazgeçer.
Şimdi ne zaman daralsa içim,
Başımı kaldırıp semaya bakıyorum.
Çünkü öğrendim ki…
Bazı huzurlar bir insanda değil,
Uçsuz bucaksız gökyüzünde saklıdır. ☁️💙
Bir cevap yazın