ÖYKÜ 715
Son – Elif Ecrin Yıldız
25 Eylül 2015 Sabah yeni kalkan Alina, beline kadar uzanan sarı saçlarının kabarıklığından rahatsız olmuş olacak ki saçını tarama gereği duymuştu. Beline kadar uzanan dalgalı sarı saçları ela renkli gözleriyle uyum içindeydi ancak bir değişiklik yapmak istemiş olacak ki bugün saçlarını kıvırcık yapmaya karar vermişti. Saçlarını yaptıktan sonra aynadan görünüşünü baktı. Gayet güzel ve hoş […]
Hayat Standartları – Dilara Gülden
Ayça Hanım fotoğraf albümüne bakıp eski günleri yâd ediyordu. İlk fotoğraf Melis’in bebekliğiydi. Ne kadar da tatlı ve güzel görünüyordu. Minicik bedenine giydirilmiş kırmızı tulumu ile sevimli pozlar vermişti. İkinci sayfadaki fotoğraflar da yine Melis’indi. Ailenin tek çocuğu olduğu için değerli ve kıymetliydi onun her anı. Bu yüzden çekilmişti bu kadar fotoğrafı. Annesinin onun bu […]
Koş – Dilara Engin
Kapkaranlık bir oda. Ne bir pencere ne de bir lamba. Hiçbir ışık kaynağı yok. Elleri kolları bağlanmış sarışın bir adam. Ağzında bir parça bant. Kıyafetleri de aynı oda gibi simsiyah. Tek renkli olan şey gözleri. Masmavi okyanus gibi gözleri odada tek parıldayan şeydi. Peki neden mi burada? Çünkü o bir suçlu. Cezalandırılmayı bekleyen bir katil. […]
Mektup – Berra Zorba
Siren sesleri eşliğinde yirmi dört saatin iki saati alabildiğim uykumdan uyandım. Bazen kendimden utanıyordum iki saat uyuduğum için iki saat…Herkesin evi başına yıkılmışken, hâlâ bazı kayıplar olmasına rağmen ve yirmi iki saat enkaz altındakileri kurtarmaya çalışmama rağmen iki saat uyuduğum için insanlığımdan utanıyordum. Uyku uyumak insanlığın gereğiydi ama yine de o iki saat içinde düşüncelerim […]
Döngü – Beril Lina Uzuner
Etraf karanlıktı ve hafif nemliydi. Evimdeydim fakat biraz garipti. Hislerim kuvvetlidir, bu mekânın bende yarattığı his gerçekten farklıydı. Başka bir yerde ama tıpkı benim evim gibiydi. Yataktaydım, başımı kaldırdım ve önüme baktım. Aynı benim odam gibiydi, koyu kahverengi dolabım ve duvar aynam…Her şey aynı sayılırdı fakat eşyalar daha solgundu. Yavaştan kalktım ve aynaya yöneldim. Kendime […]
Nefessiz Umutlar – Beren Gökhan
Harap pantolonunun paçalarını kıvırdıktan sonra bileklerinin suyu kavramasına izin verdi Janet. Güneş gözlerinin üzerine çarpıyor, doğuşuyla denizi olduğundan bir hayli aydınlık gösteriyordu. Denizin kıyısına ayaklarını daldırmış, kaşları çatık bir şekilde deniz kabuğu arayan Janet için bu iyi haberdi. Kabukları ararken denizin yüzeyinde elleriyle halka oluşturuyordu. Bu hoşuna gitmişti. İstemsizce çehresinde soluk yüzünü kapatacak bir gülüş […]
Aşk Tesadüfleri Sever – Beren Beycur
Sonbaharla birlikte ağaçların yaprakları da dökülüyordu. Yağmurlar yağıyor ardından gökkuşağı açıyordu. Tam bu zamanlarda gelmişti Aylin Paris’e. İstanbul’da yaşayan ailesinden ayrılmak zorunda kalmıştı çünkü okulu için burada görev yapması gerekiyordu. Aylin sempatik, güler yüzlü, yardımsever ve hayvan canlısı bir kızdı. 18 yaşındaydı. Sarı renkli lüle lüle saçları omzundan iner ve nerdeyse sırtına kadar gelirdi. Paris’te […]
HUZUR EVİ DEĞİL! HÜZÜN EVİ – BUSE GENÇDOĞAN
Huzur Evi değil!Hüzün Evi…Anadolu Lisesi yıllarımdan sınıf arkadaşım telefon etti bir gün:-Canımcım, hep görüyorum yazılarını, şiirlerini. Öyle keyifle okuyorum ki; sanki teneffüslerde o ağacın altında beraber okuduğumuz şiirler gibi.Ben ………. Huzur evinde yöneticiyim 3 yıldır. Çocuk yuvasındaki röportajını okuyunca aklıma geldi.-Neden burası için bir yazı yazmıyorsun toplumun yararına sunmuyorsun?-Haklısın, belki de yazarım…Randevu defterlerimize baktık karşılıklı […]
BİPOLAR – EYLEM BAYAR
Bu ülkede yaşamak zor. Öteki olarak yaşamak daha zor. Bazı şeyler sizin seçiminizin dışında size veriliyor. Önemli olan bize verilenlerle neler yaptığımız.Bipolar hastası kadın kendini astı haberini gördüm biraz önce. Bipolar hastası olmak işte o zor durumlardan biri. Evet bir durum, bir hastalık. Kişinin kimliğinin bir parçası değil. Bir farklılık. Ve inanın yaşayanı çok zorlayan […]
YAŞAMA TEŞEKKÜRLER – ÖZLEM DEMİRKAN(ŞEB-İ NEM
Yaşama teşekkürler (Gracias A La Vida )bana bu kadar çok şey veren yaşama teşekkürler bana iki parlak yıldız verdi, onları açtığımdamükemmel olarak ayırabiliyorum karayı aktan ve göğün yukarısında onun yıldızlı derinliğini ve kalabalıklar içinde sevdiğim adamıbana bu kadar çok şey veren yaşama teşekkürler bana sesimi ve alfabeyi verdi onunla düşünüp söylüyorum sözleri anne, arkadaş, kardeş […]
AZ ÖZ OLSUN – Lİ LİLİTH
Belli bir zaman, belli bir yaştan sonra çok daha seçici oluyormuş insan.Ve eleme yapmak eskisinden daha kolay.Negatif deyip ignore ediyorsun hiç bir duygusal baskı hissetmeden.Belli bir yaştan sonra insan hayatında netlik istiyor muş, yaşıyorum.Ve hiç kötü değil bu.Ben geçen zamanda yaşadıklarıma bakarak bunu kendiliğimden öğrendim.Az ve öz insan istiyorum artık yaşamımda.Safra kesesi taşı gibi senin […]
HOŞÇA KAL-BİLHAN AKKAYA
Hoşça kal …Hoşça kal sevdiğim adam…Sana öpücüklerimle veda ediyorum…Bana kızmalarına dayanamıyorum artık, beni sessizce terketmelerine katlanamıyorum.İçimin kıyıları; tsunamiden arta kalmış , yıkılmış ağaç dallarıyla kaplı, yıkanmış şehirler gibi..Evler paramparça… Oysa her şey o kadar güzel başlamış ki…Bir masal gibi…Zaten bir öykü ile başlamamış mıydı aşkımız?Ben hiç öykü yazmamıştım.Bazıları buna tanrısal ilham , bazıları rastlantısallık, bazıları […]
BİR SANDALDA ÜÇ YAZAR-NECATİ GÜNGÖR
Behzat Ay ile Osman Şahin, Mersin’in Aslanköy’ünde dünyaya gelmişlerdi. İkisi de Köy Enstitüsünde okuyup öğretmen olmuşlar… Dahası, bu iki öğretmen, Enstitülü yazarlar kuşağı içinde yer alıyordu. Aynı ailenin iki evladı gibi yakındı onlar.1970 yılında Osman Şahin, TRT Sanat Ödülleri yarışmasında “Kırmızı Yel” adlı hikâyesiyle birincilik ödülünü kazanınca, Behzat Ay, hemşerisinin başarısını kutlamak üzere, evinde bir […]
En Çok Okunanlar
Son Yorumlar